به گزارش خبرفردوس؛ به قلم حسین جعفری نیکو:قومیت، یک حقیقت زنده و ریشهدار در بستر تاریخ و هویت ملتهاست؛ عنصری که در بسیاری از بزنگاههای اجتماعی، فرهنگی و حتی سیاسی، مایه افتخار، انسجام و پیوند انسانها با گذشته و ریشههایشان بوده است. اما همین عنصر ارزشمند، اگر در مسیر ناآگاهی و تعصبهای کور قرار گیرد، میتواند از یک سرمایه هویتی به یک مانع جدی در مسیر رشد و پیشرفت تبدیل شود.
وی افزود :نکته تأملبرانگیز آنجاست که گاهی در سطوح عمومی جامعه، افراد بر اساس تعلقات قومی تصمیم میگیرند، قضاوت میکنند و حتی مسیر زندگی اجتماعی خود را تنظیم مینمایند؛ در حالی که این رفتار در جایگاه یک شهروند عادی شاید قابل تحلیل باشد، اما زمانی که در جایگاه یک معلم، یک مربی یا یک فرد فرهنگی رخ میدهد، مسئله ابعاد جدیتری پیدا میکند. چرا که معلم صرفاً یک فرد نیست، بلکه حامل پیام آموزش، الگو و رفتار غیرمستقیم برای نسل آینده است.
جعفری نیکو فرمود: جامعه فرهنگی، وظیفه دارد نقطه آغاز تغییر را دقیقاً همانجایی قرار دهد که قومیت از یک پیوند هویتی به یک عامل بازدارنده تبدیل میشود. نادیده گرفتن این مسئله، به معنای تثبیت الگوهای رفتاریای است که ممکن است در بلندمدت به جای همگرایی، واگرایی ایجاد کند. توسعه فرهنگی زمانی معنا پیدا میکند که انسانها بتوانند فراتر از مرزهای قومیت، به مفهوم «شهروند آگاه» برسند شهروندی که معیار انتخاب و قضاوتش نه وابستگیهای محدود، بلکه عقلانیت، شایستگی و منافع جمعی است.
ایشان گفتند: در واقع، نقد قومیتزدگی به معنای نفی قومیت نیست؛ بلکه به معنای بازگرداندن آن به جایگاه طبیعی و سالم خود در ساختار اجتماعی است. جامعهای پیشرفته است که بتواند میان هویت قومی و هویت ملی، تعادل ایجاد کند؛ نه آنکه یکی را ابزار حذف دیگری سازد.
وی در پایان افزود: امروز بیش از هر زمان دیگری، مسئولیت نخبگان فرهنگی، معلمان و کنشگران اجتماعی این است که با گفتار، رفتار و الگوی عملی خود، نشان دهند که پیشرفت از مسیر عقلانیت میگذرد، نه از حصارهای محدودکننده تعصب. تغییر باید از همان جایی آغاز شود که آگاهی وجود دارد؛ و اگر آگاهی در جامعه فرهنگی آغاز نشود، انتظار تغییر در لایههای دیگر جامعه، صرفاً یک آرزو باقی خواهد ماند.
انتهای پیام.
