به گزارش خبرفردوس؛ به نقل از شهرام مومننسب: هفدهم مرداد که از راه میرسد، همه از خبرنگار میگویند؛ از رسالتش، از جایگاهش، از نقش بیبدیلش در آگاهیبخشی جامعه پیامهای تبریک منتشر میشود، مراسم تقدیر برگزار میشود و چند ساعتی همه به یاد میآورند که حرفهای به نام خبرنگاری وجود دارد. اما برای ما که سالها با خبر زندگی کردهایم روز خبرنگار بیش از آنکه روز تبریک باشد روز مرور یک عمر دوندگی، دغدغه و مسئولیت است.
سالها پیش وقتی با ذوق و امید وارد این حرفه شدم، خیلی زود فهمیدم خبرنگاری شغلی نیست که کسی برای درآمدش انتخاب کند. اگر معیار معیشت بود بسیاری از خبرنگاران خیلی زود از این مسیر بازمیگشتیم. آنچه ما را نگه داشت نه حقوق آخر ماه، بلکه لذت روایت حقیقت، حل یک مطالبه مردمی و اعتماد مخاطبی بود که رسانه را پناهگاه خبر درست میدانست.
امروز اگرچه مشغله و مسئولیتهای دیگری هم بر عهده دارم اما هنوز خودم را پیش از هر عنوانی خبرنگار میدانم. هنوز با شنیدن یک خبر ذهنم به دنبال منبع، راستیآزمایی، زاویه روایت و انتخاب تیتر میرود. خبرنگاری برای بسیاری از ما شغل نیست بخشی از هویت ماست و هویت را نمیتوان بازنشسته کرد.
کمتر کسی میداند پشت همان چند خط خبری که در چند دقیقه خوانده میشود، ساعتها پیگیری، تماس، تطبیق اطلاعات، بازنویسی، ویرایش و نگرانی از تبعات حقوقی و اجتماعی انتشار خبر نهفته است. انتخاب یک تیتر تنها بازی با واژهها نیست گاهی مرز باریک میان آرامش افکار عمومی و سوءبرداشت، میان اطلاعرسانی مسئولانه و تشویش اذهان است. این همان مسئولیتی است که خبرنگار هر روز بیهیاهو با خود حمل میکند.
سال گذشته در روزهای پرالتهاب جنگ، بحرانها و هجوم بیسابقه اخبار جعلی بار دیگر مشخص شد که مرجعیت خبری با شعار به دست نمیآید و اعتماد عمومی حاصل سالها دقت، صداقت، راستیآزمایی و پایبندی به اخلاق حرفهای است. سرمایهای که خبرنگاران گاه با آرامش، گاه با امنیت و گاه با آسایش خانواده خود از آن پاسداری کردهاند.
با این همه، واقعیتی را نمیتوان نادیده گرفت خبرنگاری هنوز از معدود حرفههایی است که مسئولیتش هر روز سنگینتر میشود اما امنیت شغلی، معیشت، بیمه و حمایت حقوقی آن همچنان در سایه وعدههای تکراری باقی مانده است. نمیتوان از خبرنگار انتظار داشت بیهراس از فساد، ناکارآمدی و آسیبهای اجتماعی بنویسد، اما در برابر دغدغههای اولیه زندگی او بیتفاوت بود.
رسانه نیز دیگر رسانه دیروز نیست خبرنگار امروز باید روایت چندرسانهای بداند، با روزنامهنگاری دادهمحور، ابزارهای نوین تولید محتوا، امنیت سایبری و شیوههای نوین راستیآزمایی آشنا باشد. دنیای خبر با شتابی بیسابقه در حال تغییر است و اگر آموزشهای تخصصی و مستمر جدی گرفته نشود مرجعیت رسانههای حرفهای به آسانی در رقابت با جریانهای غیررسمی و بیهویت آسیب خواهد دید.
در این میان، مسئولیت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، خانه مطبوعات، تشکلهای حرفهای حوزه رسانه بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد. این نهادها باید از قالب فعالیتهای مناسبتی خارج شوند و به نهادی اثرگذار برای دفاع از حقوق خبرنگاران، پیگیری اجرای قوانین حمایتی، ارتقای آموزشهای حرفهای، تأمین تجهیزات تخصصی و حمایت حقوقی از فعالان رسانه تبدیل شوند. جامعه رسانهای بیش از هر زمان دیگری به همبستگی صنفی و نهادهای مطالبهگر نیاز دارد.
روز خبرنگار تنها روز قدردانی از صاحبان قلم نیست، روز یادآوری مسئولیتی است که همه ما در قبال حقیقت، رسانه و خبرنگاران داریم. اگر به دنبال جامعهای آگاه، شفاف و برخوردار از سرمایه اجتماعی هستیم، باید از کسانی حمایت کنیم که هر روز برای حفظ حق مردم در دانستن تلاش میکنند.
امروز در هفدهم مرداد، به همه همکاران عزیزم که با کمترین امکانات، بیشترین مسئولیت را بر دوش میکشند، خدا قوت میگویم. باور دارم خبرنگار، نخستین راوی وقایع و حوادث است، شایسته نیست که آخرین دغدغه مسئولان باشد.
باشد که روز خبرنگار، از یک مناسبت تقویمی فراتر برود و به نقطه آغازی برای اجرای قوانین حمایتی، تقویت تشکلهای صنفی، توسعه آموزشهای حرفهای و پاسداشت عملی شأن خبرنگاران این سرزمین تبدیل شود.
انتهای پیام
